అర్పితం

ఆమె పెదవుల మద్య

తడిచిన నీటిచుక్క

చెంపలపై సముద్రమై కురుస్తుంది

నేను దోసిళ్ళలో

శూన్యాన్ని పారబోస్తాను

గుండె గదిపై నుండి

నడిచివెళ్లిపోయే

ఆ పాదాల చప్పుళ్లను

ఏరుకున్న నా చేతులు

అలసిపోవడం ఎరుగవు

ఆమె ఎందుకుందో

ఈ హృదయానికి దగ్గరగా

తెలిసిన పావురం రెక్కలు,

చూసిన అకాశం

ఎప్పుడూ చెప్పవు

పరిమళాలను వెంటాడే గాలి

నీ ఉనికి తెలియకపోతే

నా ఊపిరి ముందు మరణించొచ్చు

నది కళ్ళతో నిన్ను చూశాక

నింగి జరగటం ఓ అర్పితం కావాలి !

గుబ్బల శ్రీనివాస్,

89066 97777