కవిత్వం ఒక హృదయ యాత్ర

ప్రపంచంలో ఎన్నో కళ్లు చూడగా కూడా, అందరికీ ఒకే దృశ్యం కనిపిస్తుంది. కానీ కవికి అదే దృశ్యం కొత్త రూపంలో కనిపించాలి. ఉదాహరణకు, సూర్యోదయం చూస్తూ సాధారణ మనిషి కేవలం వెలుగుని గమనిస్తాడు, కానీ కవి మాత్రం “చీకటి వెనుక దాగిన స్వప్నపు మిఠాయి”ని కనిపెడుతాడు. ఆ భావాన్ని పంచుకోవాలంటే మనసు లోతుల్లో ప్రవేశించి, ఆ అనుభూతిని బాగా అర్థం చేసుకోవాలి. కేవలం బయట ముట్టుకోవడంలో కాకుండా, ఆలోచనల సుదూరాలకు వెళ్లి అక్కడ నుంచి మాటలను పీల్చాలి. అందుకే మొదటగా కావాలి భావం.

సాధారణంలో అసాధారణం

ప్రతి కవి పరిశీలనలో నైపుణ్యం కలిగి ఉండాలి. ప్రకృతి, జీవితం, సమాజం లోని చిన్న, సాధారణ విషయాల్లో కూడా అసాధారణం దాగి ఉంటుంది. ఓ చిన్న గాలి తడవటం, ఒంటరిగా నిలిచిన చెట్టు, పిల్లల ఆట… ఇవన్నీ కవితకు మాతృకలు. వాటిని గమనించడం, అర్థం చేసుకోవడం, మళ్లీ ఆ భావాన్ని పదబంధాల్లోకి మార్చడం కవిత్వ సృజన. ఇలా మొదలవుతుంది పరిశీలన.

గుండె తుంపులైన శబ్దం కవిత్వం

పదాలు కేవలం అక్షరాల సమాహారం కాదు, కవి గుండె తుంపులైన శబ్దాలు.. కవిత్వం పాఠకుడిని తన మానసిక లోకంలోకి తీసుకెళ్లాలి. అందుకే పదాల ఎంపిక చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ప్రతి పదం తన స్వరంతో, తన అర్థంతో, తన స్పర్శతో ఉండాలి. అలంకారాలు, రూపకాల వాడకంలో కూడా కవికి నైపుణ్యం ఉండాలి. కానీ వాటిని కేవలం అలంకారాల కోసమే వాడకూడదు. భావానికి సేవ చేసేలా ఉండాలి. మరీ ఎక్కువై గరిక పూలతో కవితను అలంకరించడం కంటే, సాదాసీదా, గాఢ భావాల స్పష్టత బాగుండాలి. భాషపై ప్రేమ ఉండాలి.

తిరిగి తిరిగి రాయడం తప్పనిసరి

కవిత్వంలో లయ, తాళం కూడా ముఖ్య భాగం. ఛందస్సు లేకపోయినా, భావలయ ఉండాలి. పంక్తులు హృదయాన్ని తాకే రాగంగా ఉండాలి. పాఠకుడి మనసు ఆ లయలో తేలిపోకూడదు, కానీ అతని ఊపిరిలో కలిసిపోవాలి. అలాంటి కవిత్వమే పాఠకుని మనసును కదిలించగలదు. మొదటి ప్రయత్నం నిత్యం అద్భుతంగా ఉండదు. మరెన్నో పంక్తులు, ఎన్నో కవితలు వ్రాసి, వాటిని తిరిగి చూసి, మరమ్మత్తు చేసి, మరింత బలపరిచి, అందులో తన స్వరాన్ని కనుక్కోవడం ముఖ్యం. ప్రతి కవిత, ప్రతి వాక్యం ఒక పాఠం. శ్రమ, సమయం, అంకితభావం లేకపోతే గొప్ప కవిత్వం అసాధ్యం. అందుకే కవిత్వ సృష్టిలో అభ్యాసం అవసరం.

జీవితాన్ని పదాల్లో పలికించే ప్రతిబింబం

నానా కవుల రచనలు చదవడం ద్వారా మనకు కొత్త దారులు కనిపిస్తాయి. వారి శైలులు, భావాలు మనం తెలుసుకుంటాం. దాంతో మన స్వరం, మన అభిప్రాయం మరింత పదును పెడుతుంది. కవిత్వంలో ఎప్పుడూ ఎటువంటి స్థితి వద్ద ఆగకూడదు. మనసు విస్తరించే దిశగా నిరంతరం ముందుకు సాగాలి. అలా జరగాలంటే చదవాలి. మొత్తానికి, కవిత్వం అనేది జీవితాన్ని పదాల్లో పలికించే ప్రతిబింబం. అది హృదయానికి ఒక శరణాగతి, ఆత్మకు ఒక మాట. కవిత్వం రాయాలంటే కేవలం కళాకారుడిగా కాకుండా జీవన ద్రష్టగా మారాలి.. చీకటిలో వెలుగు చూడగలగాలి, మాటల వెనుక మౌనం వినగలగాలి. అప్పుడు మాత్రమే మన కవిత్వం సత్యమవుతుంది. మన హృదయంతో అనుసంధానమవుతుంది. కవిత్వం అంటే కేవలం తలుపులు తాకడం కాదు, ఆ తలుపుల వెనుకకు అడుగు పెట్టడం. అది గమ్యం కాదు, ఒక అందమైన ప్రయాణం.

శైలజామిత్ర

92909 00879